Eerder kon je een ander artikel lezen over mijn sportieve doel voor dit jaar. Om daad bij woord te voegen heb ik mij voor het komende jaar ingeschreven voor een aantal hardloopevenementen. 20 maart was mijn eerste ´echte´ hardloopwedstrijd (buiten een virtuele run, waarvan het verslag nog volgt), de Ruitenburg Lansingerland Run. Bij deze run kun je kiezen uit de afstanden 30, 21, 10 en 5 km, en gezien ik nog maar net ben begonnen met hardlopen koos ik voor de 5 km.

In januari begonnen met een trainingsschema van Decathlon waarmee ik 12 weken toewerk naar het deelnemen aan de NN City Run in Rotterdam, een hardloopafstand van 4,2 km. Het ging echter zo goed met het opbouwen dat ik wilde weten hoe het zou zijn om 5 km aaneengesloten te lopen, aangezien ik tot nu toe vooral op het verlengen van tijd had getraind en bijna elke training op een loopband heb uitgevoerd. Ik was erg benieuwd hoe anders buiten hardlopen zou zijn vergeleken met de loopband; en wilde voor mezelf een bevestiging dat ik die City Run wel aan zou kunnen in april. De week voor de Ruitenburg Lansingerland Run heb ik voor het eerst de 5 km gehaald in het park, met mooi weer en een wandelpauze van een minuut. Yes, ik kan het!.. maar lukt dit me ook in race omstandigheden, kouder weer en zonder te stoppen?

Op 20 maart deed ik samen met mijn vriend mee aan de 5km run. Mijn vriend heeft aanleg voor duurloop, ervaring met wedstrijdlopen in het verleden.. en kan vooral véél sneller dan ik hardlopen. Ik wilde hem motiveren om zelf zijn eigen pace te lopen, maar hij wilde mij graag helpen en ik ben stiekem wel blij dat we deze loop samen hebben gelopen. Het was helaas veel kouder en er was meer wind dan de weerberichten hadden voorspeld, dus ik zat al vrij snel in een aardig hoge hartslag en ademhaling. Desondanks ging de eerste 3 km redelijk goed, het lukte zelfs om aardig wat mensen in te halen zodat we wat meer ruimte hadden om te lopen. Rond 3 km kreeg ik het zwaarder, we liepen in een uitgestrekt gebied, ik was flink aan het hijgen en moest over meer bruggetjes heen dan me lief was. Ik had me voorgenomen om niet steeds naar mijn sporthorloge te kijken hoe ver ik was, maar moest wel wat in tempo omlaag omdat ik merkte dat mijn pasjes steeds kleiner werden en ik naar lucht moest happen. Mentaal vond ik het lastig dat ik toen weer wat vaker werd ingehaald door mensen die ik daarvoor zelf had ingehaald.

Toch was ik vastbesloten om de 5 km wel aaneengesloten te lopen en dit is ook gelukt! Toen ik eenmaal wel het gevoel had dat het niet veel langer moest duren keek ik toch op mijn horloge en zag ik dat we er gelukkig al 4,5 km op hadden zitten (dat was toen mijn verste afstand zonder tussendoor te wandelen). We renden langzaam weer terug naar het gebied waar publiek stond en muziek te horen was, en dat gaf het laatste zetje tot naar de finish. Helaas weet ik mijn exacte looptijd niet: ik was mijn sporthorloge vergeten uit te zetten en er bleek een fout te zijn met de tijdsregistratie-chips in onze bibs, waardoor de tijd niet is geregistreerd. Achteraf vind ik het jammer, maar toen kon het me geen bal schelen: wow ik heb het gered, ondanks kou, weinig training en ik ben niet gestopt! Is dit wat mensen met runners high? Wat een adrenalineshot was dit! En het leuke is, ook al voelde ik me mentaal tot aan het randje gaan, had ik na de finish wel het idee dat er nog meer in zit en ik door had gekund.

Ik vond het in het kort leuk, zwaar, tof… én smaken naar meer. De leuke aspecten zijn je grenzen succesvol verleggen, je doorzettingsvermogen op de proef stellen, samen lopen met mijn vriend en de leuke aanmoedigingen. Zwaar was de kou, de langere stille stukken, veel omhoog en omlaag rennen en omgaan met het negatieve stemmetje die je doet twijfelen of dit je wel gaat lukken. Maar wat overheerst is de trots en het enthousiasme om hier mee door te gaan. Op het moment van schrijven heb ik mijn drie hardloopmomenten per week door weten te zetten en ga ik volgende week meedoen aan de NN Rotterdam City Run, waar mijn sportieve uitdaging en de reden om consistent te trainen mee is begonnen. Ik heb mijn uitdaging daarna ook al klaar liggen, namelijk de Singelloop in Leiden van bijna 7 km. En als troost voor het ontbreken van de tijdsregistratie mag ik het volgend jaar opnieuw komen proberen om alsnog die officiële 5km tijd te laten registreren.

Als je benieuwd bent hoe dat me allemaal zal vergaan: hou dan zeker de website in de gaten!

Bron omslagfoto: Facebookpagina We Promote Sports /Mirjam van Raamsdonk Fotografie

Design en lifestyleDesign en lifestyle

Stephanie (1989) is een geboren en getogen Rotterdamse. Na het afronden van haar studie psychologie heeft ze in allerlei verschillende steden gewerkt en veel gereisd in Europa, maar is ze altijd aan Rotterdam verbonden gebleven. Eerder heeft ze geschreven voor Meisjes aan de Maas, een online magazine over Rotterdamse lifestyle. Ook beheert ze het Instagram account mooisuitrotterdamzuid. Voor Catching Up gaat ze graag op onderzoek uit naar nieuwe en unieke plekken, restaurants en winkels. Verder gaat ze graag het gesprek aan met ondernemers of mensen met een bijzonder verhaal.